Atrakcje turystyczne Zaplanuj wycieczkę Wydarzenia Oferta turystyczna Kontakt
Zobacz, zaplanuj, zadzwoń, zamów przewodnika lub zleć przygotowanie i obsługę wycieczki po Mazurach! Telefon 511 596 717, e-mail: pomazurach@pomazurach.pl

Aktualna pogoda:
Wszelkie prawa zastrzeżone
Dodaj obiekt do planowanej wycieczki
Grodziska w Barcji
Powiat kętrzyński, współrzędne 54°01'55" N, 21°46'37" E
Zdjęcie satelitarne
mapa
Kliknij, aby otworzyć mapę
Podobne
Diabla Góra

Na podstawie licznych badań archeologicznych, wykopalisk, uznaje się, że obszar między Wisłą a Niemnem zasiedlany był przez Prusów już u schyłku epoki brązu i na początku epoki żelaza (VIw. p.n.e.). Prusowie należeli do bałtyckiej grupy językowej (Bałtowie), tej samej co Litwini, Jaćwingowie i inni. Trudnili się myślistwem, rybactwem, bartnictwem, dosyć prymitywnym rolnictwem i hodowlą.

Bartowie, podobnie jak inne plemiona pruskie, nie wyszli z ustroju plemienno-rodowego i nie stworzyli organizacji państwowej zdolnej do odpierania agresji z zewnątrz. Szczepy pruskie takie jak Pomezanie, Pogezanie, Warmowie, Bartowie, Natangowie, Galindowie, Sudawowie (Jaćwingowie), prowadziły byt samodzielny i nawet w krytycznych momentach nie potrafiły na dłuższy czas zespolić wysiłków dla obrony zagrożonej wolności.

O życiu i obyczajach tych ludów zachowały się bardzo mętne i często fałszywe pojęcia, oparte na kronikach średniowiecznych. Pobożni chrześcijańscy autorzy kronik przedstawiali pogańskich Prusów w czarnych barwach, co było zrozumiałe wobec potrzeby uzasadnienia podboju i usprawiedliwienia okrucieństw Zakonu krzyżackiego, zaszczepiającego nową wiarę. Byli też tacy kronikarze, którzy dość neutralnie opisywali Prusów. Niemiecki duchowny Helmold z Bossen (żyjący około 1100-1177r) w swej kronice podaje, że Prusowie są bardzo dobrzy, pomagają innym. Nie są chciwi na złoto srebro. W zamian za ubranie z lnu dają cenne futra. Chwali ich obyczaje, lecz zarzuca im, że nie chcą słuchać kazań ani przyjąć chrześcijaństwa. Pomimo, że są gotowi czynić dobrze chrześcijanom, bronią im wstępu do swoich świętych gajów i zbliżania się do źródeł w obawie przed skalaniem. Używają mięsa koni, ich mleka i krwi. Mają rumiane twarze, niebieskie oczy, włosy noszą długie. Mieszkają wśród niedostępnych moczarów. Miłują wolność i nie znoszą żadnego władcy w swoim środowisku. Swoje osady budowali w bagiennych, lesistych okolicach pojezierza otoczone palisadą, stanowiące gródki obronne dla ludności rozsianej wśród okolicznej puszczy.

 Bartowie sąsiadowali (graniczyli) na zachodzie z Pogezanią i Wamią, na północy z Natangią, na wschodzie z Nadrowią i na południu z Galindią. W porównaniu z innymi pruskimi ziemiami, była to dość uboga kraina. Głównym tego powodem był brak dostępu do Morza Bałtyckiego, a tym samym ograniczone możliwości handlowe. W pewien sposób rekompensował to lądowy szlak komunikacyjny z Rusi na Sambię, który w XI-XIIIw. Przebiegał wzdłuż rzeki Guber. Dzięki niemu na tym obszarze po Bartach pozostało do dzisiaj wiele trwałych pomników ich kultury i religii. Do nich możemy zaliczyć grodziska, kurhany, cmentarzyska oraz przedmioty codziennego użytku, odkrywane podczas badań archeologicznych.

Bartowie budowali swoje grodziska zwykle na terenach z natury obronnych i odkrytych, aby z dużych odległości można było dostrzec zbliżającego się nieprzyjaciela. Zabezpieczały je urwiste skarpy wąwozów, wody i inne przeszkody terenowe. Grody budowane były na wzgórzach mających kształt najczęściej owalny, o stromych stokach i spłaszczonych wierzchołkach, które wieńczono wałami drewniano-ziemnymi. Prawdopodobnie posiadały one drewniane flanki. U podnóża wałów znajdowały się ostrokoły, będące pasem sterczących zaostrzonych kołków, nachylonych pod kątem ok. 45 stopni. Drewniane części warowni były zazwyczaj pokrywane warstwą gliny, która miała uniemożliwić lub znacznie utrudnić podpalenie przez wroga podczas oblężenia.

Grodziska zwykle nie były zamieszkałe. Stanowiły one jedynie miejsca organizacji obrony przez wojów i punkty schronienia dla okolicznych mieszkańców w razie najazdu wroga. Zgromadzony tam były odpowiednie zapasy broni, żywności i wody na czas obrony i oblężenia.

Niektóre grodziska Bartów zlokalizowane są koło Nakomiad, Porębek k. Kętrzyna, w Gałwunach, w Garbnie, Równina Dolna, Radosze, Wilczyny.

Źródło:
Z. Licharewa, Kętrzyn Z dziejów miasta i powiatu. Olsztyn, 1962
R. Klimek, Grodziska nad Gubrem. W poszukiwaniu Wallewony, Kętrzyn, 2011

 

Galeria zdjęć

Komentarze
Dodaj komentarz
Imię:
Komentarz: